Parlament Škotske usvojio Zakon o deci i mladima koji uvodi institut ili funkciju 'imenovane osobe'. Ideja je da za svako dete, od rođenja do punoletstva, postoji 'imenovana osoba' koja bi trebalo da bude zadužena da savetuje i pomaže detetu i roditeljima, kao i da načinje temu o detetu kod pružaoca usluga. Da ne bi ostalo na grubom prevodu:
(i) advising, informing or supporting the child or young person,
or a parent of the child or young person,
or a parent of the child or young person,
(ii) helping the child or young person, or a parent of the child or young person,
to access a service or support, or
to access a service or support, or
(iii) discussing, or raising, a matter about the child or young person
with a service provider or relevant authority
with a service provider or relevant authority
Možda je to najbolje sažeto u sledećim rečenicama vodiča za implementaciju odredbi tog zakona koji se odnose na 'imenovanu osobu':
'Sometimes children can be in a position of risk or harm without
their parents or others being aware until it is too late. The Named Person
is the single point of contact for every child so that no-one is left
without support. By introducing a Named Person, we will be able to pick up
and respond to emerging signs of potential concern
and offer support earlier and more effectively.'
their parents or others being aware until it is too late. The Named Person
is the single point of contact for every child so that no-one is left
without support. By introducing a Named Person, we will be able to pick up
and respond to emerging signs of potential concern
and offer support earlier and more effectively.'
Moguće obrazloženje jeste da se ovime prosto uvodi nova služba koja će se nalaziti na raspolaganju roditeljima i deci, ali problem sa tim obrazloženjem leži u tome da službe koje se time bave, i čiji službenici (bi trebalo da) su usmereni na socijalne probleme, obrazovanje i zdravstvo. Očekivati od službenika iz opštine da budu sposobni da budu upoznati sa tim pitanjima detaljnije od ljudi koji su se obrazovali u tom smeru je, blago rečeno, optimistično.
Takođe, odnos roditelja i 'imenovane osobe' bi mogao da bude izuzetno problematičan - naročito ukoliko roditelji (a na osnovu Zakona to deluje izvesno) smatraju da osoba zadužena za njihovo dete nije neutralna i učitava svoje vrednosti u vaspitni i obrazovni proces.
Najveći problem vidim u izgradnji odnosa između 'imenovane osobe' i deteta: faktički ta osoba postaje treći (ili drugi) roditelj/staratelj. Teško je očekivati da i najveći profesionalac ne razvije osećaj bliskosti sa osobom čiji razvoj prati od rođenja, a samim tim i potrebu da utiče da se ta osoba razvija u smeru koji 'imenovana osoba' smatra odgovarajućim.
